Οι ευρύτερες ιδεολογικές συνέπειες επίσης έχουν δύο διαστάσεις. Προφανώς, το τραμπικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα χρησιμοποιήσει τη νίκη του Μαμντάνι για να επιχειρηματολογήσει πολιτικά ότι οι Δημοκρατικοί είναι έρμαιοι ξένων αριστερών τρομοκρατικών συμφερόντων που έχουν στόχο να καταστρέψουν την Αμερική.
Η δε δημοκρατική ηγεσία επίσης τρέμει στην ιδέα ότι η εκλογή Μαμντάνι θα αποδείξει ότι ο μοναδικός νικηφόρος δρόμος κατά του τραμπισμού είναι μια ρητά επιδιωκόμενη σοσιαλιστική πολιτική, που στόχο έχει την ανακατανομή του πλούτου, την ευρεία λαϊκή σύνταξη κατά μήκος των τάξεων και πολιτιστικών διαφορών και το οριστικό τέλος της εξάρτησης της αμερικανικής πολιτικής από τις επιταγές του Ισραήλ.
Αν το πρώτο είναι κοινότοπο με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, το δεύτερο είναι σημαντικότατο θέμα ουσίας, γιατί μέσα σε ένα κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού, χρεοκόπησης των φιλελεύθερων αξιών και βίαιης αντιδημοκρατικής εξουσίας με τη στήριξη της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, το παλιό πολιτικό και πολιτισμικό δίλημμα επανέρχεται με πλήρη υπαρξιακή αυστηρότητα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Ξεφυλλίζοντάς το προ ημερών, ξαναδιαβάζοντας τα ξερατά του αρχιμάγειρα σε εκείνο το Grande Bouffe των στρατηγών και συγγραφέων, δίπλα στο πτώμα της κυρίας υπουργού, σκέφτηκα, τι άραγε γινόταν μέσα του όταν το έγραφε; γελούσε σατανικά, όπως συνήθιζε στην παρέα με τους φίλους; — γιατί στους εχθρούς του απευθυνόταν με τα μάτια, ξαποστέλνοντας οργή με σιωπηλούς πυραύλους. Μήπως όταν το έγραφε τον κυρίευσε η θλίψη; Μήπως έκανε εμετό; — Τουλάχιστον, έτσι φαινόταν στην σελίδα.
ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
Άφησα το αυτοκίνητο κάπου στα σκοτεινά και βγήκα έξω περπατώντας χωρίς λόγο. Ίσως γιατί υπέφερα απ’ τη δίψα. Μπήκα σε ένα φτηνό ταβερνείο που ήταν κάπως σαν δίπατο λεωφορείο. Μια Ινδιάνα, κοντή σερβιτόρα, μου είπε ότι μόλις είχαν φτιάξει
σούπα από κίτρινα φασόλια που τα βράζουν με ένα μυρωδικό που φυτρώνει εκεί τριγύρω. Μου τη σέρβιρε καυτή με ένα χαμόγελο. Όμως δεν υπήρχε τραπέζι, μόνο ένα πάσο από όπου περνούσαν διάφοροι περίεργοι, κάποτε φίλοι. Πέρασε και η Ρώμη με ένα
κατάμαυρο φόρεμα, θλιμμένη κι ολομόναχη, ώσπου χάθηκε στο βάθος. Ο διπλανός μου ήταν μούσκεμα. Είχε βγει να στρίψει ένα τσιγάρο και τότε είδα ότι στη μισή κουζίνα η βροχή έπεφτε από παντού. Γύρισε και μου είπε, με αυτό το ύφος του βετεράνου,
ότι εδώ ξενύχταγαν εκείνες οι περίφημες παρέες, εδώ είχαν γίνει εκείνες οι θρυλικές επαναστατικές συνομιλίες, τα σχέδια που κάποια στιγμή ανέβηκαν στο λεωφορείο και δεν κατέληξαν ποτέ. Ξεφλούδιζε αργά αργά με ένα μαχαίρι μια ρόδινη κολοκύθα,
σαν αυτές που οι Ινδιάνοι ή οι Αρβανίτες κρεμούν στον ήλιο κι όταν από μέσα ξεραθούν και μείνουν μόνο τα σπόρια τις χρησιμοποιούν σαν όργανα κρουστά για να ανταλλάσσουν σινιάλα. Μου φάνηκε παράξενη η ιδέα εφόσον άνθρωποι δεν υπήρχαν πουθενά, μόνο εγώ και μια ανάμνηση με μάσκα κουλουριασμένη στο πίσω κάθισμα. Πρέπει να βγω από αυτό το όνειρο, να κατεβώ από αυτό το λεωφορείο. Να βγω γυμνός με τα ρούχα παραμάσχαλα, να με ξεπλύνει η βροχή.
Ο Στάθης Γουργουρής εξηγεί τον όλεθρο που εξαπολύει στην αμερικανική κοινωνία και στον κόσμο γενικά η κυβέρνηση Τραμπ. Αναφορές στους βομβαρδισμούς του Ιράν, τους εκβιασμούς του Ισραήλ, και την καταστροφή των πανεπιστημίων.
Το ότι η γλώσσα είναι κύριο χαρακτηριστικό του ανθρωπίνου όντος είναι κάτι τετριμμένο. Βέβαια, η επιστήμη γνωρίζει πια ότι και άλλα ζώα έχουν γλώσσα επικοινωνίας: τα δελφίνια, οι φάλαινες, σίγουρα τα πουλιά—για αυτό δε το τελευταίο δεν χωράει αμφιβολία και μάλιστα με πρωτοφανή πολυπλοκότητα. Έχουν δε γίνει μελέτες που θεωρούν ότι η γλωσσική δυνατότητα των Homo Sapiens και ενδεχομένως των άμεσα προγόνων τους είναι μια μετεξέλιξη της μουσικότητας στην οποία βασίζεται η επικοινωνία των πουλιών. Οι μελέτες αυτές θεωρούν ότι η γλώσσα είναι ένα θεμελιακά ηχητικό είδος—το λένε δε ρητά μουσικό, γιατί έχει ρυθμό και χροιά, είναι δηλαδή ένα τραγούδι χωρίς λόγια, όπως πολλές φορές ακόμη και τώρα σφυρίζουμε ένα σκοπό, είτε γιατί απλώς μας αρέσει είτε για να επικοινωνήσουμε επί τούτου, κάποιες φορές συνθηματικά ή συνωμοτικά.
Αυτό που ονομάζουμε άναρθρες κραυγές, σε κάποια φάση της εξέλιξης μας ήταν γλώσσα, είχε επικοινωνιακό νόημα. Γνωρίζουμε πολύ καλά από την ίδια μας την εμπειρία πως τα παιδιά επικοινωνούν στα πρώτα βήματα της ζωής τους δημιουργώντας μια δική τους γλώσσα, την οποία, ως γονείς, γρήγορα οφείλουμε να μάθουμε για να ανταποκριθούμε, ενώ τους διδάσκουμε την γλώσσα που σύντομα θα τα εντάξει στην κοινωνία.
Βρισκόμαστε σε μια αιχμηρή καμπή στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας. Τα εκλογικά αποτελέσματα στις δυτικές χώρες αποδεικνύουν ότι ο φιλελευθερισμός δεν σαγηνεύει πια. Αντιθέτως προκαλεί οργή και μίσος. Ο δικαιωματικός οικουμενισμός φαίνεται κίβδηλος και κενός. Ο εθνικισμός κι ο ρατσισμός επανήλθαν δριμύτεροι. Όμως, ο καπιταλισμός συνεχίζει να καταστρέφει τον πλανήτη ακάθεκτος, λειτουργώντας πλέον απροκάλυπτα με κυβερνητικές επιλογές ολιγαρχίας που εκμεταλλεύονται, είτε υπέρ είτε κατά, τη σαγήνη του λαϊκισμού.
Η αναγνώριση της απογύμνωσης του φιλελευθερισμού μας επιτρέπει −και μας επιβάλλει− να επαναφέρουμε τις αξίες της ισότητας και της ελευθερίας απαγκιστρωμένες από το άρμα του καπιταλισμού, ώστε να επιτελέσουν τον ρόλο που μοναδικά τους ανήκει ως αντίπαλον δέος αυτής της νέας παγκόσμιας ολιγαρχίας.
