ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Άφησα το αυτοκίνητο κάπου στα σκοτεινά και βγήκα έξω περπατώντας χωρίς λόγο.  Ίσως γιατί υπέφερα απ’ τη δίψα. Μπήκα σε ένα φτηνό ταβερνείο που ήταν κάπως σαν  δίπατο λεωφορείο. Μια Ινδιάνα, κοντή σερβιτόρα, μου είπε ότι μόλις είχαν φτιάξει  
σούπα από κίτρινα φασόλια που τα βράζουν με ένα μυρωδικό που φυτρώνει εκεί τριγύρω.  Μου τη σέρβιρε καυτή με ένα χαμόγελο. Όμως δεν υπήρχε τραπέζι, μόνο ένα πάσο  από όπου περνούσαν διάφοροι περίεργοι, κάποτε φίλοι. Πέρασε και η Ρώμη με ένα  
κατάμαυρο φόρεμα, θλιμμένη κι ολομόναχη, ώσπου χάθηκε στο βάθος. Ο διπλανός μου  ήταν μούσκεμα. Είχε βγει να στρίψει ένα τσιγάρο και τότε είδα ότι στη μισή κουζίνα  η βροχή έπεφτε από παντού. Γύρισε και μου είπε, με αυτό το ύφος του βετεράνου,  
ότι εδώ ξενύχταγαν εκείνες οι περίφημες παρέες, εδώ είχαν γίνει εκείνες οι θρυλικές  επαναστατικές συνομιλίες, τα σχέδια που κάποια στιγμή ανέβηκαν στο λεωφορείο  και δεν κατέληξαν ποτέ. Ξεφλούδιζε αργά αργά με ένα μαχαίρι μια ρόδινη κολοκύθα,  
σαν αυτές που οι Ινδιάνοι ή οι Αρβανίτες κρεμούν στον ήλιο κι όταν από μέσα ξεραθούν και μείνουν μόνο τα σπόρια τις χρησιμοποιούν σαν όργανα κρουστά για να ανταλλάσσουν  σινιάλα. Μου φάνηκε παράξενη η ιδέα εφόσον άνθρωποι δεν υπήρχαν πουθενά, μόνο εγώ  και μια ανάμνηση με μάσκα κουλουριασμένη στο πίσω κάθισμα. Πρέπει να βγω από αυτό το όνειρο, να κατεβώ από αυτό το λεωφορείο. Να βγω γυμνός με τα ρούχα παραμάσχαλα, να με ξεπλύνει η βροχή.

Στο όρος Φί­κυον—μια κορ­φή που φυ­τρώ­νει στα ορο­πέ­δια—αυ­το­κτό­νη­σε η Σφίγ­γα. Κα­νείς πο­τέ δεν θα νιώ­σει την από­γνω­ση της. Ξέ­ρεις τι ση­μαί­νει να χά­νεις από μέ­σα σου το ύστα­το μυ­στι­κό; Οι άλ­λοι το εί­παν αί­νιγ­μα, αλ­λά για την Σφίγ­γα ήταν το παι­δί της, βγή­κε από τα σπλά­χνα της.

Όλου του κό­σμου οι αυ­τό­χει­ρες εί­ναι Σφίγ­γες. Όταν τους παίρ­νουν από μέ­σα το ανεί­πω­το, πη­δούν και γκρε­μο­τσα­κί­ζο­ντα

Εί­ρων ή Βύ­ρων;
δεν δια­βά­ζω κα­λά το κου­δού­νι.

Ένα βή­μα εδώ, ένα βή­μα εκεί
κά­ποια στιγ­μή απλά άλ­λα­ξε
η φω­το­γρα­φία.

Μυρμήγκια στο νεκρομαντείο

Πλησιάζοντας την πύλη
χέρι-χέρι σκεφτικοί
γνωρίζοντας ότι το άνοιγμα
διαρκεί
όσο μια αναπνοή
ανάμεσα στο πνεύμα
και στην ύλη
αφήσαμε την μοίρα πίσω μας
στον ψίθυρο στο σφύριγμα
στο νεύμα.
Εξάλλου, μόνοι μείναμε
οι άλλοι ψάχνουν πίσω μας
το τέλος
κανείς δεν σκέφτεται
πως ίχνη από το άνοιγμα
μόνο μυρμήγκια ξέρουν
να ανιχνεύουν
αφού σε τρύπες νεκρής γης
εικόνες μαύρου ουρανού
ολόσωμα εκπνέουν
κι έτσι το φως του σύμπαντος
ανάστροφα
εκτρέπεται και ευωδεί
κάτω απ’ το δέρμα μας
σαν τύμπανο
ακούγεται η τελευταία μας
πνοή
τύμπανο απ’ τον Αχέροντα
γυρεύοντας
μια έστω χείρα
βοηθείας.

Θα μπορούσα να γράψω
ένα γράμμα στα σύννεφα.
Ένα μήνυμα έρωτα
ή ένα άλφα που άδει.

Μα τα σύννεφα
να διαβάσουν μπορούν
μόνο ανθρώπους
που σκαλώνουν στη γη
σκαλίζοντας γράμματα.

Είναι σχεδόν κλισέ να λέει κανείς ότι στην ξενιτειά η μητρική σου γλώσσα γίνεται σπίτι σου. Ισχύει βέβαια, αλλά όχι από μόνη της. Η γλώσσα ταξιδεύει χωρίς τους ανθρώπους. Έχει δικά της μονοπάτια και στροφές. Όταν στα ταξίδια της την πλοηγούν οι ποιητές, καλό είναι να αναγνωρίζουν ότι αν δεν την φροντίσουν θα τους φύγει.