Οι ευρύτερες ιδεολογικές συνέπειες επίσης έχουν δύο διαστάσεις. Προφανώς, το τραμπικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα χρησιμοποιήσει τη νίκη του Μαμντάνι για να επιχειρηματολογήσει πολιτικά ότι οι Δημοκρατικοί είναι έρμαιοι ξένων αριστερών τρομοκρατικών συμφερόντων που έχουν στόχο να καταστρέψουν την Αμερική.

Η δε δημοκρατική ηγεσία επίσης τρέμει στην ιδέα ότι η εκλογή Μαμντάνι θα αποδείξει ότι ο μοναδικός νικηφόρος δρόμος κατά του τραμπισμού είναι μια ρητά επιδιωκόμενη σοσιαλιστική πολιτική, που στόχο έχει την ανακατανομή του πλούτου, την ευρεία λαϊκή σύνταξη κατά μήκος των τάξεων και πολιτιστικών διαφορών και το οριστικό τέλος της εξάρτησης της αμερικανικής πολιτικής από τις επιταγές του Ισραήλ.

Αν το πρώτο είναι κοινότοπο με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, το δεύτερο είναι σημαντικότατο θέμα ουσίας, γιατί μέσα σε ένα κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού, χρεοκόπησης των φιλελεύθερων αξιών και βίαιης αντιδημοκρατικής εξουσίας με τη στήριξη της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, το παλιό πολιτικό και πολιτισμικό δίλημμα επανέρχεται με πλήρη υπαρξιακή αυστηρότητα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.

Γιατί; Μιλώντας κάπως γενικά και συνοπτικά θα έλεγα το εξής: τα πανεπιστήμια εξ ορισμού είναι χώροι πειραματισμού – κυριολεκτικά δε, όταν μιλάμε για τις φυσικές επιστήμες και την ιατρική έρευνα. Ομως, το ίδιο ισχύει και για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, όπου η έρευνα διεξάγεται πολλές φορές μέσω πειραματισμών στον χώρο των ιδεών, που σημαίνει αναγκαστικά ένα επίπεδο αμφισβήτησης κάποιων καθιερωμένων αξιών και θέσεων έναντι ερωτημάτων που ενδέχεται να οδηγήσουν τη σκέψη σε νέα μονοπάτια.

Επίσης, κι αυτό εξ ορισμού, τα πανεπιστήμια είναι χώροι μόρφωσης των πολιτών, με την αρχαία ελληνική έννοια της «πόλεως παιδείας», που διαμορφώνει τον χαρακτήρα μιας ελεύθερης δημοκρατικής κοινωνίας. Ως εκ τούτου, στις σύγχρονες κοινωνίες τα καλύτερα πανεπιστήμια είναι αυστηρά μη κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Αυτή η παράξενη αυτονομία – όχι μόνο από την αγορά, αλλά από τις επιταγές πολιτικών δεσμεύσεων γενικώς – είναι απαραίτητη για να διασφαλίσει το πανεπιστήμιο την αυστηρότητα της έρευνας και την αδέκαστη μόρφωση των πολιτών. Γι’ αυτό, σε μια πραγματική δημοκρατία, το πανεπιστήμιο στηρίζεται και προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού, ενώ σε μια φθίνουσα ή ανασφαλή δημοκρατία αντιμετωπίζεται με δυσφορία και άνωθεν παρεμβάσεις.

Ο Στάθης Γουργουρής εξηγεί τον όλεθρο που εξαπολύει στην αμερικανική κοινωνία και στον κόσμο γενικά η κυβέρνηση Τραμπ. Αναφορές στους βομβαρδισμούς του Ιράν, τους εκβιασμούς του Ισραήλ, και την καταστροφή των πανεπιστημίων.

Ο Στάθης Γουργουρής μιλάει για τις αλλαγές στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ντ. Τραμπ. «Κλείσαν εργαστήρια φυσικής, ιατρικής… Έχουν γίνει εγκληματικές ενέργειες», αναφέρει. Βρίσκονται σε κίνδυνο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες.  Το πανεπιστήμιο έχει υποστεί ολέθρια ζημιά, λέει.  

«Σκέφτομαι την επιστροφή στην Ελλάδα. Τώρα είναι ανάγκη η επιστροφή. Το περιβάλλον στο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ είναι δύσκολο. Λειτουργούμε με μεγάλη προσοχή σε ένα καθεστώς αυτολογοκρισίας για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε». Συνεχίζει λέγοντας: «Φεύγουν από την Αμερική τεράστια κεφάλια, όχι μόνο Αμερικανοί. Αυτή τη στιγμή η ΕΕ έχει μοναδική ευκαιρία να απορροφήσει αυτό το ανθρώπινο δυναμικό. Θα χρειαστεί όμως να δαπανηθεί ένα σοβαρό ποσό».