Δεν υπήρ­ξε επό­με­νη φο­ρά. Ξύ­πνη­σε με ένα προ­αί­σθη­μα ότι εί­χε βγει σε αδιέ­ξο­δο και πρέ­πει να κά­νει πί­σω ολο­τα­χώς. Ήξε­ρε ότι εί­χε χά­σει την αί­σθη­ση του χρό­νου, που ήταν θέ­μα, για­τί πώς διέ­κρι­νε; πώς ήξε­ρε ό,τι ήξε­ρε; Όταν κοι­τού­σε το πο­τά­μι από το πα­ρά­θυ­ρο θε­ω­ρού­σε ότι ήταν πρωί. Αν­θρώ­πους δεν έβλε­πε. Φο­βό­ταν να κλεί­σει τα μά­τια για­τί πά­λι θα έβλε­πε το σκο­τει­νό γρα­φείο με τις επι­τα­γές. Θα μπο­ρού­σα­με να μι­λή­σου­με για χρέη –έτσι κι αλ­λιώς ο κά­θε άν­θρω­πος χρω­στά­ει– αλ­λά ού­τε χρή­μα­τα έβλε­πε, ού­τε μέλ­λον. Ίσως τον τρό­μα­ζε η επα­νά­λη­ψη – το σκο­τει­νό γρα­φείο ήταν ένα ση­μείο διά­κρι­σης που του επέ­τρε­πε να δει δια­φο­ρε­τι­κά το πο­τά­μι αλ­λά και το υπό­λοι­πο σπί­τι. Στο δι­πλα­νό δω­μά­τιο την άκου­σε να ξυ­πνά­ει. Πό­σες μέ­ρες εί­χαν πε­ρά­σει; Όταν τη βρή­κε στον δρό­μο εί­χαν πε­ρά­σει χρό­νια και δεν θυ­μό­ταν καν. «Σου έχει μεί­νει κα­θό­λου από εκεί­νη την Σο­φία;» Άνοι­ξε το συρ­τά­ρι του γρα­φεί­ου κι έβγα­λε την πα­λιά κα­σε­τί­να με τα ερ­γα­λεία. Απο­φά­σι­σαν ότι θα σνι­φά­ρου­νε ταυ­τό­χρο­να για να φύ­γου­νε μα­ζί. Σε εκεί­νο το ση­μείο γύ­ρι­σε ο δια­κό­πτης κι αφέ­θη­κα στο σκο­τά­δι. Σαν να έβλε­πα ται­νία απ’ την ανά­πο­δη. «Την επό­με­νη φο­ρά θα σου δεί­ξω το ροζ πι­πέ­ρι». Ανα­ρω­τή­θη­κα τι ακρι­βώς εν­νο­ού­σε. Έτρε­χε αί­μα από την μύ­τη της κα­θώς έγει­ρε. Από το πα­ρά­θυ­ρο εί­δα τους νο­σο­κό­μους με πλα­στι­κές στο­λές και προ­με­τω­πί­δες να την φορ­τώ­νουν αστρα­πιαία στο ασθε­νο­φό­ρο.

Σκηνοθετούν τον πνιγμό μου. Οι κάμερες έχουν ήδη απαθανατίσει όσες απώλειες πρόκειται να ξεβράσει η θάλασσα. Εμείς καπνίζουμε και περιμένουμε σαν άνεργοι Αλβανοί. Η Πηνελόπη, ο Τηλέμαχος, ο Παρασκευάς—όλο το εορτολόγιο των ιθαγενών. Στοιχηματίζουμε πάνω στο δίλημμα: κανίβαλοι ή μνηστήρες θα παίξουν τον χορό; Εμένα θα με αναγνωρίσει ο σκύλος. Ένα νησί είναι πάνω μου η ουλή. Σεσημασμένος των ανέμων. Το τόξο θα είναι δίπλα στο ημερολόγιο. Ναυαγώ σημαίνει αστοχώ.

Όταν ο Δόκτωρ Φρόυντ ανέλαβε να παρέμβει στο κονσέρτο του χρόνου κρατώντας ένα κοντραμπάσο, κανείς δεν κατάλαβε ότι δεν είχε ιδέα περί μουσικής. Έτσι κατάφερε να παρασύρει τους πάντες σε υπόγειες στοές, φορώντας τους στηθοσκόπια για να ακροαστούν το μαγικό φαινόμενο ενός λέοντος που γεννούσε ολόγυμνη κόρη από το στόμα καταργώντας πάραυτα κάθε έννοια προσώπου. Έμειναν όλοι άφωνοι όταν ανήγγειλε ότι έτσι παίζεται «Το Ασυνείδητο».

Ότι Ινδοί εφηύραν την οπτική για να καλύψουν τις ανάγκες τους το ξέρει όλος ο κόσμος. Κανείς όμως δεν ξέρει γιατί οι φακοί κατέληξαν στην αποκάλυψη – όχι μόνον αναγκών αλλά και κυλίνδρων, συρμάτων, μεταμορφωτικών εργαλείων και αφοσιωμένων εργατών σε βαθμό που λογής διαφορετικοί οφθαλμοί καταστάλαξαν σε αμφίσημα στέκια όπου αισθήματα έγιναν αντικείμενα στυγνής ηδονοβλεψίας. Τουλάχιστον, παραμένει άθικτος ο λεπτεπίλεπτος μαγνήτης.

Ο σκοπός

Στην ζωή του σκοπός
υπήρξε εξ αρχής
ο θάνατος.
Γι αυτό πολλοί έσπευσαν
να μιλήσουν
για αυτοκτονία
παρότι ουδέποτε ευρέθη
η αιτία
μήτε το εργαλείο
που θα έφερε εις πέρας
τον σκοπό.
Άλλοι αντέδρασαν με φρίκη
στην ύστατη υποψία
μιας απάτης
ζητώντας επιμόνως να ελέγξουν
τον νεκρό
λες και έτσι πράγματι
θα γνώριζαν τον θάνατο.
Μιλάμε για μια ολόκληρη ζωή.
Κανείς δεν τόλμησε να μάθει
τι λέγανε οι δυο τους τόσα χρόνια
μέρα νύχτα στην σκοπιά.