Το βασικό μας πρόβλημα είναι οι προσπάθειες ενός μεγάλου αριθμού συντηρητικών Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο που θέλει να παρέμβει ριζικά στο πανεπιστήμιο και έχει κινητοποιήσει ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό νομικών κυρώσεων και αστυνομικής παρέμβασης καθώς και αφόρητης μιντιακής πίεσης. Εχουν άλλους σκοπούς και χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό για να ωθήσουν τη διοίκηση σε παραίτηση, ώστε να την αντικαταστήσουν με φίλα προσκείμενα πρόσωπα και να προωθήσουν τη δική τους ατζέντα, που είναι η κατάργηση όλων των κατακτήσεων των τελευταίων ετών που διαφυλάσσουν μια παγκόσμιας εμβέλειας παιδεία με δημοκρατικές αρχές κατά των κοινωνικών ανισοτήτων. Αν γίνει αυτό, θα πρόκειται για τεράστια ήττα του ελεύθερου πανεπιστημίου και τα αμερικανικά πανεπιστήμια που ξέρουμε θα πάψουν να υπάρχουν.

Όπως έγραψα προ εβδομάδος σε κείμενο με τίτλο «Παγκόσμιος πόλεμος και παγκοσμιοποίηση», βρισκόμαστε ήδη εν μέσω παγκοσμίου πολέμου. Η κυρίαρχη εικόνα που έχουμε όταν μιλάμε για παγκόσμιο πόλεμο στην εποχή μας είναι ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.  Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητο. Βρισκόμαστε σε παγκόσμιο πόλεμο γιατί δύο ολιγαρχικές υπερδυνάμεις, που συνεργάζονται στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, βρίσκονται σε διαμάχη συμφερόντων και ανάμεσά τους την πληρώνει τραγικά μια χώρα και ο πληθυσμός της. Ο κίνδυνος, όμως, να επεκταθεί αυτή η τραγωδία παντού είναι άμεσος.

Σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις, όπου διακυβεύεται το μέλλον της ανθρωπότητας, δεν μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι, ούτε ουδέτεροι, σύμφωνα με την αρχαία σοφία του Σόλωνα, που απαγόρευε την ουδέτερη στάση στη Δημοκρατία. Οπότε, στη συγκεκριμένη περίπτωση το οποιαδήποτε αντιΝΑΤΟϊκό πνεύμα δεν επαρκεί για να κρατήσουμε τυχόν ίσες αποστάσεις. Ο μεγαλύτερος εχθρός της ειρήνης -όχι γενικά, ή στο μέλλον, αλλά αυτή τη στιγμή και σε αυτή τη συγκυρία- είναι ο εθνικιστικός ιμπεριαλισμός του Πούτιν.

Δεν είμαστε στα πρόθυρα, βρισκόμαστε ήδη σε κατάσταση παγκοσμίου πολέμου. Το νόημα του Τρίτου Παγκοσμίου έχει ταυτιστεί με την εικόνα του πυρηνικού ολοκαυτώματος, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ένας πόλεμος σε ευρωπαϊκό έδαφος γίνεται εύκολα (σχεδόν αυτόματα) παγκόσμιος.

Ο πόλεμος αυτός είναι πολύ σοβαρός και μας αφορά όλους. Δεν υπάρχει ουδέτερη, ούτε αμέτοχη, θέση—ας θυμηθούμε τον γνωστό νόμο του Σόλωνα. Με αυτό τον γνώμονα, η εισβολή της Ρωσίας στα ανεξάρτητα εδάφη της γείτονος Ουκρανίας είναι απερίφραστα καταδικαστέα, όπως είναι (και θα είναι) κάθε τέτοια εισβολή. Όπως καταδικάσαμε την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, παρόλο που είμασταν εναντίον του ανελεύθερου καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν, έτσι καταδικάζουμε την εισβολή του καθεστώτος Πούτιν, όποια κι αν είναι η γνώμη μας, π.χ. για το ΝΑΤΟ, για την κατάσταση της ρωσόφωνης μειοψηφίας στο Ντονμπάς, ή για τα νεοναζί Τάγματα Αζόφ.

Ένα χρόνο μετά την δολοφονία του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ λίγα πράγματα αναφορικά με την υπέρμετρη αστυνομική βία έχουν αλλάξει στην Αμερική τόνισε, μεταξύ άλλων, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα και την εκπομπή «Γεώπολη» ο Στάθης Γουργουρής καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ.